نظريهء ابوذر دربارهء ثروتها سرور ما ابوذر نيز - همچون ديگر همگنانش بود كه در پيروى از نشانه‌هاى كتاب خدا و سنت پيامبر ، صلاح توده و رستگارى ملت خويش را مىخواستند و انحراف از آن دو راهنماى ارجدار را به اندازهء بند انگشتى بر ايشان سزاوار نمىدانستند و مىخواستند منش نكوهيدهء بخل را از مردم دور سازند تا ناتوانان توده بهره اى از بخششهاى توانگران داشته باشند و از آن حقوقى كه خدا بر ايشان نهاده محروم نگردند انتقاد او متوجه بود به غصب كنندگان حقوق تنگدستان و به كسانى كه با اختصاص دادن ثروتها به خويش ، پوستهاى گاو را پر از زر و سيم كرده در سراى هاشان بر روى هم چيده بودند و شمشهاى طلاشان براى بخش كردن با تبرها شكسته مىشد بدون آن كه حقوق واجبهء آن از زكات و خمس پرداخت شود و بى آن كه به دادخواهى جگر سوختگانى پردازند كه گرسنگى خوراكشان بود و تشنگى نوشابهء ايشان و دشوارى و رنج ، آسايش ايشان با آن كه در نزد آن جماعت ، ثروتهاى تل انبارشده اى بود كه دهانهاى بازمانده سودى از آن نمىبرد و از فزونى آن بهره اى به اجتماع نمىرسيد و چيزى از آن در مصالح عامه مصرف نمىشد با آن كه خداوند پاك چنان خواسته است كه زر و سيم دست به دست برود و در راه پيشه‌ها و كارها و صنعتهاى گوناگون به گردش در آيد تا توده در جستجوى آن به اين سوى و آن سوى روند ، خداوندان زر و سيم سودها از سرمايهء خود برند و ناتوانان دستمزدها بگيرند ، شهرها آبادان و زمينها زنده و دانش و هدايت همه جا گير و پراكنده گردد و جامعهء دانش پژوهان ، با دانشگاه‌ها و دانشكده‌ها و كتابها و مجلات برخوردار آيند و بيچارگان به حقوق خدائى خويش رسند و لشگريان به جيره و مركب و زاد و برگ شخصى و نظامى ، و مرزهاى اسلام به تجهيزات و نفرات لازم و به استحكاماتى كه